Opis:

Sgraffito w Bibliotece Narodowej znajduje się w reprezentacyjnej klatce schodowej, na co dzień niedostępnej dla czytelników. Jest to największa realizacja wykonana w technice sgraffita w Polsce w XX i XXI wieku – jej łączna powierzchnia wynosi 229,5 m². Kompozycja na każdym piętrze posiada inną barwę zaprawy: od głębokiej czerni na dole, aż po jasną szarość na samej górze i inne opracowanie kolorystyczne. Poszczególne fragmenty mają różnorodnie opracowaną fakturę, są ryflowane, zatarte na szorstko i gładkie. Lico ścian wykończyłem malarsko w technice stereochromii, w której pigmenty freskowe łączone są ze szkłem wodnym. Pozwala to zachować świetlistość i emanację koloru charakterystyczną dla klasycznego fresku.

Moje dzieło wynika z logiki architektury Fijałkowskiego oraz z chęci dopełnienia jej kolorem, którego w tej przestrzeni brakowało. Budynek Biblioteki cechuje niezwykła konsekwencja – nic w nim nie jest przypadkowe. Jego siła tkwi w rytmie podziałów elewacji, posadzek i okien oraz w mistrzowskim zestawieniu różnorodnych faktur kamienia. Właśnie do tych elementów odwoływałem się, tworząc projekt. Moja realizacja rozciąga się na czterech kondygnacjach, tworząc nieprzerwany ciąg linii, abstrakcyjnych podziałów i przejść kolorystycznych. Nadają one przestrzeni rytm oraz towarzyszą użytkownikom w ich codziennym ruchu, wnosząc energię i radość. Kolor i światło stały się tu współautorami dzieła – to właśnie światło wydobywa subtelne niuanse barw i faktur zaprawy.

Projekt i wykonanie:

Marcin Bogusławski.

Przy wykonaniu pomagały:

Agnieszka Cioch, Justyna Myszyńska, Agnieszka Obidzińska, Anna Sieradzka Kubacka, Ana Vostruchovaite, Sylwia Wirska.